⭕️ گروه همسالانِ مشاور!

یکی‌ از بهترین برنامه ها در کمک به دانش آموزان کم کار یا اغتشاش گر این است که

دانش آموزانِ داوطلب را برای دادن مشاوره به این دانش آموزان آموزش دهیم.

این برنامه برای هر دو مفید خواهد بود.

دانش آموزِ مشاور مهارت های کمک به دیگران را می آموزد.

دانش آموز مراجع هم از خدمات مشاوره ای و هم فرصت گفتگو با دانش آموز موفق سود می برد.

در این طرح، مشاور حرفه ایِ مدرسه با یکی از مسئولان مدرسه همکاری کرده

و بر کار دانش آموزان مشاور نظارت می کند و راهنمایی های لازم را به آن ها می دهد!

 ⭕️ معلم، صاحب کالایی به نام درس!

تا به حال برای شما پیش آمده است که بخواهید فردی را متقاعد کنید تا کالای خاصی را خریداری کند؟ 

آیا ابتدا به دنبال جلب اعتماد نیستید؟!

 آیا مزایای آن کالا و اینکه چگونه می تواند نیازهای خریدار را برطرف کند مورد توجه شما قرار نمی گیرد؟

معلم صاحب کالایی به نام درس است. می خواهد آن را به چند مشتری که به محل کسب او آمده‌اند عرضه کند!

اگر ایجاد اعتماد و رابطه خوب معلم و محصل بخشی از معادله اصلی یک مدرسه نباشد،

یادگیری دانش آموزان آنطور که باید باشد انجام نمی گیرد.

و در عرضه کالا اختلال ایجاد می کند!

⭕️ ثبت سوابق کیفی!

یگانه راه اصلاح کیفیت، نگهداری آمارِ عملکردِ کارمند و دانش آموز است!

باید دید کالای عرضه شده نیاز مشتری را به خوبی برآورده کرده است یا خیر!

مدیریت یک سازمان و معلم کلاس درس باید بداند که در حال حاضر کلاس و سازمان در حال پیشرفت است یا پسرفت!

در مدرسه و سازمان با مدیریت راهبرانه، روند پیشرفت هر دانش آموز به دقت ثبت می گردد.

در شیوه ای که امروزه در بسیاری از مدارس اجرا می شود، نه تنها تلاش موثری برای یادگیری کیفی صورت نمی گیرد بلکه سیر و گام های رسیدن به آن هم ثبت نمی شود!

تنها چیزی که ثبت می شود نمره است!

داده هایی که هرگز اطلاعات لازم را برای ارتقاء کیفیت در اختیار ما نمی گذارد!

⭕️ اجبار و فرار از کار کیفی!

فرض کنید در حال رانندگی تصادف کوچکی کرده‌اید و تا حدودی خود را مقصر می دانید!

 اما راننده مقابل صددرصد شما را مقصر می داند و سرزنش تان می کند!

در این حالت شما بلافاصله همان مقداری هم که خود را مقصر می دانستید نادیده می گیرید

و با مقصر قلمداد کردن راننده مقابل از خود دفاع می کنید!

در مدرسه و یا محیط کار نیز چنین اتفاقی می افتد!

 اگر چه بیشتر دانش آموزانِ مدرسه قادر به درس خواندن و یادگیری کیفی هستند، 

و بیشتر کارمندان راه حل بسیاری از مشکلات را می دانند،

از آنجایی که به خاطر اعمال زور و اجبار از مدیران و معلمان رنجیده اند،

به جای ارزیابی کار خود و اصلاح آن، تمام انرژی خود را متوجه نفرت از مدرسه و سازمان می کنند!

⭕️ دانش آموز متنفر از مدرسه!

«کلاس خسته کننده است!»

 «نیاز به یادگیری این درس ندارم!»

 «کسی در کلاس درس به نظر و عقیده من اهمیتی نمی دهد!»

«من به این دلیل خوب درس می خوانم چون به نمره بالا نیاز دارم!»

«من برای آن که والدینم ناراحت نشوند درس می خوانم!»

 اینها جملات دانش آموزان کم کار و پرکار در مدرسه است!

 تعداد بسیار کمی از شاگردان می گویند که درس را به خاطر ارزش آن و خوشایند بودن آن می خوانند!

 وقتی دانش آموزان می گویند از مدرسه نفرت دارند،

در واقع می‌خواهند بگویند از سخت کوشی در کاری که نیازهایشان را برطرف نمی‌کند بیزار هستند!

در مدرسه و کلاس درس، معلم با افرادی مواجه می شود که به هنگام تجربه ناکامی،

انتخاب های عجیب و گیج کننده ای انجام می دهند: انتخاب بیماری!

معلمان دبستانی به خوبی می دانند بچه ها عموماً قبل از یک امتحان مهم از دل درد شکایت دارند. 

دروغ نمی گویند. واقعاً دل درد دارند!

 سیستم خلاق آنها رفتاری را انتخاب می کند تا از امتحان اجتناب کنند. تا مبادا نمره پایین بگیرند!

درواقع درد شکم شیوه ای است که آنها را از امتحان معاف می کند و یا گرفتن نمره پایین را توجیه می کند! 

معلم راهبر می داند که دل درد گری یک انتخاب است!

معلمانی که با تئوری انتخاب آشنا هستند،

به شاگردانی که یک بیماری را برای مقابله با عواقب امتحانِ بد انتخاب می کنند،

کمک می‌کنند تا انتخاب بهتری انجام دهند.

 آنها به شاگردانشان می گویند که نمره این امتحانِ بد به تنهایی اهمیت چندانی ندارد.

 نمرات دیگر و امتحانات بعدی فرصت جبران را می دهد.

 با این گفته یِ ساده معمولاً بیماری بهبود می یابد!

البته یک‌ معلم راهبر هرگز فریبکاری نمی کند و واقعاً به گفته هایش عمل می کند!

در برابرِ معلم رئیس مأب، انتخاب بیماری مؤثر است!

 دانش آموز یاد می گیرد به شیوه خود تخریبگر با ناکامی هایش مقابله کند و ممکن است سراسر عمر از این شیوه استفاده کند!

در کلاس ، اداره و شرکت با مدیریت راهبرانه، بر انجام کار کیفی و سخت کوشی تأکید می شود. 

اما جو محل کار هرگز سنگین و عبوس نیست.

 مدیران سعی می کنند فضای لذت‌بخشی ایجاد کنند.

معلم مدتی از هر زنگ کلاسی را به شنیدن نظرات دانش‌آموزان اختصاص می‌دهد

تا آنها در مورد چگونگی بهبود درس و تکلیف و نیز لذت بخش تر شدن کلاس صحبت کنند.

 دانش آموزان و کارمندان تشویق می شوند در ازای کار کیفی،

 برای خود فعالیت های خوشایندِ درون سازمانی یا بیرون از سازمان پیشنهاد و طراحی کنند.

 معلم راهبر پاداش یا جایزه را یکسره رد نمی‌کند،

بلکه اعتقاد دارد خود کلاس و دانش‌آموزان باید جایزه و پاداش خود را تعیین کنند.

از میان تمام رفتار های تخریب گر رابطه ها که از شاخه زور و اجبار حاصل می شود،

انتقاد رفتاری است که بیش از اندازه از آن استفاده می کنیم!

 زمان بسیار زیادی را صرف می کنیم تا

به افراد تحت مدیریت مان و یا شاگردانمان بگوییم که کارشان را غلط انجام داده اند!

 یا به جای کاری که انجام داده اند باید کار دیگری می کردند و طرح و برنامه شان برای آینده اشتباه است!

وقتی انتقاد می کنیم اغلب از این امتیاز برخورداریم که دست به پیش بینی آینده بزنیم!

و این چیزی است که مارا در موضع قدرت قرار می دهد. اما موجب افزایش خشم فردی که مورد انتقاد قرار گرفته است می شود.

پژوهش ها نشان داده است که وقتی سطح تعاملات و ارتباطات زیاد باشد،

اغلب اوقات دانش آموزانِ پر سر و صدا و شلوغ بیشتر و بهتر یاد می گیرند!

 تا وقتی دانش آموزان حاضر باشند تلاش کنند و سخت کوشی کنند،

معلم خوب و خانواده خوب برای حمایت و حفاظت از آنها در برابر هر کسی که بخواهد به آنها زور بگوید خواهد ایستاد!

 در برابر مدیر و ناظمی که فکر می‌کنند کار و تلاش و درس خواندن خوب باید در سکوت انجام گیرد باید ایستاد!

 در یادگیری مشارکتی که یک اصل در مدرسه کیفی است کلاس ممکن است کمی شلوغ و پر سر و صدا باشد.
ولی نیازهای اساسی دانش آموز و حتی معلم در این محیط بیشتر برآورده شده و موفقیت بیشتری حاصل می شود.

خانواده های حمایت گر بر این فرایند از دور نظارت دارند و از مدیریت راهبرانه استقبال می کنند.

⭕️ قربانیان درمانده از گذشته!

اگر یکی از دو طرف رابطه به این فکر بیفتد که طرف مقابل را مجبور به استفاده از نظریه انتخاب کند،

حتی وقتی کاملا حسن نیت دارد، در واقع کاری کرده است که طرف مقابل بگوید: «هرچه بیشتر زور بزنی، من بیشتر مقاومت خواهم کرد!»

این یعنی اینکه یک ابزار سودمند می تواند بر ضد خودش عمل کند!

اگر قصد دارید کمک کنید تا دیگری از یک ابزار بهره ببرد، کافی است اطلاعات به او بدهید و از کارایی های آن ابزار بگویید.

شاهکار روانشناسی کنترل بیرونی مبتنی بر زور و اجبار، نابود کردن رابطه است.

برای آنکه مشاوره بر اساس واقعیت درمانی در مسیر حل مشکلِ رابطه مؤثر باشد،

باید نیازهای واقعی و حال حاضر حاکم بر رابطه ی دو طرف ملاک عمل باشد و نه نیازهای شخصی و فردی هر یک.

یک مشاور نقش مهمی برای پرسیدن سوالاتی مشخص دارد تا به دو طرف گوشزد کند که آنچه مهم است «حفظ رابطه» است.

مشاورانی که معتقدند بدرفتاری با کودکان باعث آسیب دیدگی آنها شده است،

عمداً یا سهواً به مراجعان خود تلقین می کنند قربانیانی درمانده گذشته هستند و مشاورر یک نجات دهنده!

ولی نظریه انتخاب نگاه متفاوتی به بدرفتاری ها و خاطرات گذشته دارد.

این کودکان که حالا بزرگسال شده‌اند، یاد می‌گیرند می‌توانند به خودشان کمک کنند.

آنها دیگر قربانی محسوب نمی شوند. مگر آنکه انتخاب کنند که یک قربانی باشند!

این طرز فکر که باید خاطره بدرفتاری ها را زنده کنند و حتی با آنها مواجه شوند، نه تنها ناموثر است بلکه مضر هم می تواند باشد.

باید بیاموزند که رنج و عذاب آنها به خاطر خود بدرفتاری نیست. بلکه به خاطر از دست دادن اعتماد به مردم است.

بسیاری از انسان ها دوست دارند در گذشته بمانند.

آنها از پرداختن به مشکل فعلی خود واهمه دارند و می‌خواهند برای ناشادی کنونی خود مقصری بیابند!

یک مشاور موظف است این مشکل فعلی را بیابد نه اینکه غرق گذشته های امن و مطمئن مراجعان خود شود!

مراجعان از گذشته خود برای روبرو نشدن با وقایع حال حاضر زندگی کمک می‌گیرند!
پیدا کردن مقصر آسان‌تر از انتخاب تغییر کردن است!

به علاوه اینکه بسیاری از خاطرات گذشته محصول دستگاه خلاق مراجع است و با واقعیت تطابق کامل ندارد!

قصد مراجع این است که مشاور را خشنود کند تا او به زمان حال کاری نداشته باشد!

این خاطرات غلط گاهی واقعی تر از واقعیت به نظر می رسند!

⭕️ خلاقیت و رابطه خوب!

محور و قلب هر رابطه ای خلاقیت است. کارهای غیر منتظره انجام دهید!

وقتی بچه ای خردسال الم شنگه راه می اندازد، شما هم مثل آنها تظاهر به گریه کردن و اَلم شنگه راه انداختن کنید!
آنها خیلی تعجب می کنند و شروع به خندیدن می کنند و سعی می‌کنند شما را آرام کنند!

گاهی اوقات کمی نظریه انتخاب یادشان دهید! مثلا به آنها بگویید «هم الان می توانی گریه کنی و هم می توانی بعداً گریه کنی!»

به این ترتیب می فهمند گریه و زاری هم یک انتخاب است.

ولی عشق را به هیچ رفتار خاصی منوط نکنید! برای فرزندتان روشن کنید که در هر حالتی عاشق آنها هستید.

بهترین راه برای نشان دادن عشق خود به فرزندان این است که همیشه آماده حرف زدن و گوش دادن باشید.

به این ترتیب حق اظهار نظر خواهید داشت و وقتی با اعمال آنها مخالف هستید راحت تر می توانید مخالفت خود را نشان دهید.

ولی همیشه از خودتان بپرسید اگر این کار را بکنم یا این حرف را بزنم به هم نزدیک تر می شویم یا از هم دور تر.

به فرزندتان یادآوری کنید که دوست ندارید از هم دور شوید و بی قید و شرط عاشق شان هستید.

⭕️ ترفند جلب اعتماد!

وقتی با کسی سر و کار دارید که نسبت به شما بی اعتماد است اشتباهات خود را به سرعت بپذیرید.

نه شما از او انتظار دارید کامل باشد و نه او از شما این انتظار را دارد. قبول اشتباهات راهی برای اعتماد سازی یا بازیابی اعتماد است .

پدر و مادری که اشتباهات شان را می پذیرند از پدر و مادری که همیشه حق را به خود می دهند قابل اعتماد تر هستند.

بچه ها نیاز دارند به پدر و مادر خود اعتماد کنند. اما اگر نتوانند به آنها اعتماد کنند وارد باتلاق خطرناکی می شوند.

⭕️ خانواده ها، فرزندان و دنیای کیفی!

بخش اعظم شاد نبودن خانواده ها حاصل عملکرد پدر و مادر های خوش نیتی است که فرزندان خود را مجبور می کنند، کاری را که دوست ندارند انجام دهند.

فرزندان هم برای رسیدن به آزادی در برابر تلاش های پدر و مادرشان مقاومت می کنند.

سال ها بعد این اختلاف و تعارض بار دیگر نمایان می شود و آن وقتی است که کودکان دیروز، پدر و مادر سالخورده ی خود را به کارهایی وا می دارند که آنها دوست ندارند انجام دهند!

چیزی که این تعارضات و اختلاف ها را وخیم تر می کند این است که پدر و مادر و ‌فرزندان همیشه در دنیای کیفی یکدیگر باقی می مانند!

پدر و مادر ها گاهی می پرسند: اگر فقط به فکر دنیای کیفی بچه ها باشیم و به دوست داشتن آنها بیندیشیم، باید بگذاریم بچه ها هرکاری که می خواهند بکنند!

پاسخ این است که به عنوان والدین می بایست در روابطمان با بچه ها محدوده ی وظایف خود را بدانیم و در چهارچوب این محدوده حداکثر تلاشمان را انجام دهیم.

هرچه پای خود را از این محدوده بیشتر بیرون بگذاریم نتایج کمتری می گیریم.

عده کمی از ما حاضر هستیم قبول کنیم با کنترل کردن اجباری فرزندانمان تنها حربه ای که با آن می توانیم روی آن ها تأثیر گذار باشیم یعنی رابطه را خراب می‌کنیم.

اصل بدیهی نظریه انتخاب در زمینه فرزند پروری این است که اگر می خواهی فرزندت شاد و موفق بوده و با تو صمیمی باشد، کاری نکن که فاصله بین تو و او زیاد شود.

با انتقاد، شکایت، تهدید، تحقیر، تنبیه و باج دادن و همینطور غرزدن این فاصله زیاد می‌شود و طرف مقابل چه فرزند، چه همسر، چه همکار و چه شاگرد کمتر و کمتر وارد مذاکره و تعامل می شوند.

اگر می خواهید طرز استفاده از نظریه انتخاب را یاد بگیرید بد نیست به رفتار پدر بزرگ ها و مادربزرگ ها با نوه ها دقت کنید!

همه ما وقتی پدربزرگ و مادربزرگ می شویم کار خود را خوب انجام می دهیم!

بزرگ ترین نگرانی اکثر پدرها و مادر ها آینده فرزندشان است و این که آیا زندگی شاد و موفقی خواهند داشت یا نه؟

اگر فرزندان ما از گذراندن وقت خود با ما شاد و خشنود می شوند، به عنوان پدر و مادر آدم های خوشبختی هستیم.

⭕️ ازدواج مبتنی بر نظریه انتخاب!

آنهایی که می خواهند کاری کنند که محور اصلی ازدواج شان مبتنی بر نظریه انتخاب باشد، فکر می کنند.

قبل از انجام هرکاری که دیگری را مجبور به رها کردن زندگی مشترک کند فکر می کنند!

با عقب نشینی و همینطور جنگ و گریز آدم ها از هم فاصله می گیرند.

سوالی که باید پرسید و مانع ایجاد فاصله در رابطه ها شد این است: «آیا اگر این حرف را بزنم و یا این کار را بکنم به هم نزدیک تر می شویم یا از هم دور می شویم؟»

با پرسیدن این سوال دیگر غر نمی زنند، انتقاد نمی کنند، شکایت نمی کنند و برای کنترل دیگری اورا تحقیر نمی کنند!

 تأهل با تجرد فرق دارد!

وقتی زن و شوهر درون دایره حل قرار می گیرند درباره ی هرچیزی با هم تبادل نظر می کنند و اگر عملی هست که می تواند به زندگی مشترکشان لطمه بزند، آن عمل را انجام نمی دهند.

البته اختلاف نظر همیشه وجود دارد و گریزی از آن نیست. ولی ابزار دایره حل قبل از تشدید اختلاف ها، اوضاع را به حالت عادی بر می گرداند.

زن و شوهری که بر مبنای نظریه انتخاب پیش می روند می دانند که وقتی چیزی را به خاطر زندگی مشترکشان انتخاب می کنند،

این انتخاب لزوماً همان انتخابی نیست که اگر مجرد بودند، می کردند.

واقعیت این است که ازدواج کرده اند و تأهل با تجرد فرق دارد!

⭕️ عشق و دنیای کیفی!

غالباً ناگهان عاشق می شویم! با کسی رابطه برقرار می کنیم که به عکس آدم دنیای کیفی ما نزدیک است.

حتی ممکن است این رابطه خیالی باشد و در دنیای واقعی چنین شخصی وجود نداشته باشد.

ولی ما از این خیال لذت می بریم! عشق های خیالی به ندرت مشکل ساز می شوند. عشق ها واقعی شروع خیلی خوبی دارند.

ما آدمی را پیدا کرده ایم که نه تنها مارا قبول دارد، بلکه آن آدمی را که می‌ خواهیم بشویم را هم قبول دارد!

بودن با آدمی که بر خلاف دیگران ما را مورد قضاوت قرار نمی دهد و از ما نمی خواهد تغییر کنیم خیلی خوشایند است!

عشق، شوق در میان گذاشتن بیم‌ها و امیدها بدون ترس از طرد شدن، تحقیر شدن، انتقاد و سرزنش است.

تا وقتی بتوانید به این کار ادامه دهید عاشق می‌مانید.

اگر در شروع رابطه نتوانید با دیگری آزادانه درددل کنید و شوق گفتگو نداشته باشید عشق تان قدرتمند نیست.

عشق ضعیف بیشتر مبنای هورمونی دارد و چنین عشقی طولانی نخواهد بود.

اگر شما و کسی که عاشقش هستید با نظریه انتخاب آشنا باشید و اطلاعاتی درباره دنیای کیفی یکدیگر داشته باشید

می توانید از این دانش برای عاشق ماندن استفاده کنید.

از همان شروع رابطه می توانید با هم عهد ببندید که دنیاهای کیفی خود را مبادله کنید و خیلی درمورد آن با هم حرف بزنید و هرگز از حرف های رد و بدل شده انتقاد و شکایت نکنید.

البته چون خیالبافی در مورد دیگران تاثیر خاصی ندارد، پس مجبور نیستید خیالات خود را با طرف مقابل تان در میان بگذارید.

ولی اگر دیدید نمی توانید واقعیات را با هم در میان بگذارید بدانید که عشق شما رو به افول است!

وقتی با نظریه انتخاب آشنا نیستید و در اوایل رابطه با هم اختلاف نظر دارید به جای آنکه بفهمید ریشه این اختلاف به تفاوت دنیاهای کیفی شما بر می گردد،

به کنترل بیرونی و زور رو می آورید و سعی می کنید طرف مقابل تان را تغییر دهید.

این جمله مشهور که « ماه عسل تمام شد! » نشان می دهد که طرفین در صدد عوض کردن یکدیگر بر آمده اند.

در این حالت حداکثر چیزی که اکثر آنها آرزو می کنند این است که اوضاع از چیزی که اکنون هست بدتر نشود!

⭕️ دستگاه خلاق!

دستگاه خلاق ما که دائماً یک رفتار خلق می کند، هرگز تسلیم و خاموش نمی شود.

این دستگاه پیوسته به ما کمک می کند با احساس تنهایی خود یا هر اتفاق ناگوار دیگری کنار بیاییم.

دستگاه خلاق ما در هنگام ناکامی می تواند احساسات جدیدی پیشنهاد دهد. رایج ترین آنها افسرده کردن خود است.

ولی جالب است بدانید مضطرب کردن خود، سردرد ایجاد کردن در خود و کمر درد ایجاد کردن در خود هم هستند !

دستگاه ایمنی بدن از دستگاه خلاق ذهن تاثیر می پذیرد و وارد عمل می شود.

تا وقتی ندانیم بهبود روابطمان می تواند این روند را کُند یا متوقف کند، لطمه خواهیم خورد!

دستگاه ایمنی بدن ممکن است فیزیولوژی این فکر را که به من حمله شده است با فیزیولوژی یک حمله باکتریایی واقعی اشتباه بگیرد!

دستگاه ایمنی چون می خواهد وظیفه اش را انجام دهد، با وجود پیدا نکردن عامل حمله، اندام یا بخشی از بدن را هدف می گیرد!
و طوری به آن حمله می کند که گویی آن اندام به عامل خارجی آلوده شده است.

وقتی کسی به توت فرنگی حساسیت دارد، اگر وارد اتاقی شود که کاغذ دیواری هایش نقش توت فرنگی دارند، ممکن است کهیر بزند!

در این مثال دستگاه خلاق، دستگاه ایمنی را تحت فشار قرار می دهد.

راه حل: بهبود روابط و در نتیجه تغییر فیزیولوژی بدن، دستگاه ایمنی را از فشار خارج می کند. 

وقتی متوجه شدید دستگاه ایمنی شما به بخشی از فرایند عادی بدن شما لطمه زده است، روی بهبود رابطه ناکام کننده ای که می تواند علت این جریان باشد تمرکز کنید.

اکثر کسانی که مشکلات فکری دارند، غالباً مرتکب این خطای منطقی می شوند:

که روی نشانه های بیماری خود تمرکز می کنندو تصور می کنند هیچ کاری از دستشان بر نمی آید.

در حالی که اگر نزد مشاوری بیایند که نظریه انتخاب می داند، و وقت شان را صرف روابطی می کنند که از کنترل شان خارج شده، مشکل شان آسان تر و سریع تر حل می شود.

افسرده کردن خود، قدری قدرت برای کنترل کردن اطرافیان در اختیار ما می گذارد. ولی بهای گزافی به نام احساس بدبختی دارد.
این احساس بد ممکن است مارا وادار کند دنبال رفتار های بدتر برویم!

قبول ناکامی های بزرگ، مانند یک رابطه ناخوشایند، بدون آنکه دستگاه خلاق ما درگیر شود جایی در ژن های ما ندارد!

ولی متأسفانه دستگاه خلاق ما گاهی اوقات راه حل موثری پیدا نمی کند و راهی ارائه می کند که مضر تر از افسرده کردن خود است!

ولی به هر حال در آن لحظه هدف این دستگاه آن است که بهترین تلاش خود را برای کم کردن مشکل ارائه کند.

این افراد خواهان مراقبت دیگران هستند. آنها آنقدر به خودشان اعتماد ندارند که از خودشان مراقبت می کنند.

ولی اگر مراقبت دیگران را دریافت نکنند، احتمالاً به داروهای روانگردان پناه می برند!

تا این دارو ها دستگاه خلاق را فلج کند!

ولی متأسفانه این دارو ها علاوه بر دستگاه خلاق، ماهیچه هارا هم تحت تاثیر قرار می دهند و زندگی را مختل می کنند.

و این یعنی در افسرده کردن شدید، رابطه ای پراز ناکامی در بین است!

⭕️ تعارض!

وقتی همزمان دو عکس متضاد در دنیای کیفی شما وجود دارد دچار تعارض هستید. هرچه در مسیر یکی از دو عکس بیشتر حرکت کنید، دیگری را ناکام تر می کنید.

تا وقتی هر دو عکس را بخواهید، چاره ای جز این ندارید.
مثلا" اگر الان جلسه را ترک کنم، رئیسم عصبانی می شود و همزمان دخترم در مدرسه نمایش اجرا می کند و من باید آنجا باشم!

وقتی هر دو عکس در دنیای کیفی قوی هستند، تعارض دردناک می شود. عاملی که این تعارض را اینقدر دردناک می کند عدم وجود راه حل فوری است.

زمان در نهایت تعارض را به یکی از دو مسیر پیش می برد و تصمیم گیری را کمتر دردناک می کند.
وقتی نمی دانید باید چکار کنید، هیچ کاری نکنید! راه حل دیگر، انتخاب مشاور خوب است. زیرا در بسیاری موارد نمی توانید منتظر بمانید.

مشاور اگرچه نمی تواند به شما بگوید چه کار کنید و چه کار نکنید، ولی می تواند به افکار شما نظم بدهد.

بعد از صحبت با مشاور متوجه می شوید یکی از انتخاب ها بر دیگری برتر است.

گرچه انتخاب دیگر هنوز در دنیای کیفی شما هست و رنج و عذاب باقی می ماند!

کاری که مشاور می کند این است که کمک می کند تا شخص ِ دچار تعارض، با فکر سومی آشنا شود که تعارض برانگیز نیست!

این راه حل همان نیاز را برآورده می کند.

اگر هر دو عکس به شکل قوی در دنیای کیفی شما حضور داشته باشد، خودتان را افسرده می کنید. این افسرده کردن خود می تواند موثر واقع شود.

می تواند باعث شود که به مشاور مراجعه کنید.

یا با غمگین نشان دادن خود به اطرافیان، از آنها کمک فکری دریافت کنید و یا حمایت شوید.

⭕️ دنیای کیفی و شدت نیاز ها!

چنانچه دنیای کیفی شما پر از آدم هایی است که با آنها خوب کنار آمده اید، نیاز شما به عشق و تعلق خاطر زیاد است.

اگر در دنیای کیفی شما آدم های کمی وجود دارد ولی با آنها خیلی نزدیک و صمیمی هستید، تمایل تان به عشق زیاد و تمایل تان به تعلق خاطر کم است!

و اگر عده کمی در دنیای کیفی شما هستند و با هیچ یک از آنها صمیمی نیستید، نیازتان به عشق و تعلق خاطر کم است.

این یعنی ارتباط دنیای کیفی و شدت نیازها قطعی است.

اگر در شروع یک رابطه هستید و آن رابطه رفته رفته جدی می شود، قبل از آنکه عکس طرف مقابل تان به شکل قوی و موثر در دنیای کیفی شما جا بگیرد،

در مورد اختلاف شدت نیاز ها بررسی لازم را انجام دهید. 

شدت نیاز ها در طرف مقابل را جستجو کنید.

در این صورت حتی اگر رابطه شما در آینده به مشکل برخورد، راحت تر می توانید در مورد آن گفتگو کنید.

بهتر از این است که آنقدر دیر شود که رفتار های کنترلی شما امکان هرگونه مذاکره را از بین ببرد.

وقتی رابطه شما آنطور که دوست دارید پیش نمی رود، و معتقد هستید سنجش قوت نیاز ها خیلی سخت است
و یا سنجش دقیقی نیست و ارزش امتحان کردن ندارد، فرصت مهمی برای خودشناسی را از دست داده اید!

آیا این بررسی آنقدر سخت است که دچار یک توهم رایج می شوید؟

توهمی که در بین عشاق معمول است: «همسرم با عشق تغییر خواهد کرد!»

این توهم درواقع همان کنترل بیرونی حداکثری است.

⭕️ قوت نیاز به تفریح!

نیاز شدید به تفریح در دوطرف رابطه بسیار جالب و عالی است. تفریح و تفنن پاداش ژنتیک یادگیری است.

سن، جنس و حتی بی پولی تقریباً هیچ وقت نمی تواند جلوی تفریح را بگیرد. شما با کمی تلاش و زحمت می توانید همیشه و همه جا بخندید و یاد بگیرید.

ولی تفریح در رابطه ها نقش حیاتی ندارد.
طرفین رابطه می توانند به تنهایی خوش بگذرانند و لطمه ای به رابطه وارد نکنند.

اگر سایر نیاز ها با هم جور باشد، نیاز به تفریح به هر شدتی امکان زیادی برای تخریب یک رابطه ندارد!

اگر از یادگیری و خندیدن لذت می برید، نیازتان به تفریح زیاد است.

اگر معلم هستید و از تدریس در کلاسی که اعضای آن با هم بگو بخند دارند لذت می برید، نیازتان به تفریح زیاد است.

وقتی مطلبی را می خوانید و چیز جدیدی کشف می کنید و آنرا با لذت برای دیگران تعریف می کنید، نیاز به تفریح در شما بالاست.

اگر وقتی دیگران به مطلبی می خندند و شما تمایلی به همراهی با آنها ندارید، از مسافرت لذت نمی برید،
و از کنار حوادث مهیج به راحتی عبور می کنید، نیاز به تفریح در شما کم است.

اگر برای رعایت قوانین مشکل دارید، اگر علاقه مند هستید چراغ قرمز را رد کنید!

اگر تمایل زیادی به حضور در یک گروه کاری و رعایت الزامات کار با عده ای دیگر ندارید، نیازتان به آزادی زیاد است.

اگر انتخاب های افراد دیگر را سخت تحمل می کنید، نشان از بالا بودن شدت نیاز به آزادی است.
و اگر هماهنگ بودن با دیگران برای شما سخت نیست، نیاز به آزادی در شما چندان بالا به حساب نمی آید.

⭕️ قوت نیاز به قدرت!

هرچه قوت و شدت نیاز به عشق و تعلق خاطر در دو طرف رابطه به هم نزدیک باشد، شانس ادامه رابطه بیشتر است.

ولی درمورد نیاز به قدرت خیر! وقتی طرفین نیاز شدیدی به قدرت دارند، رابطه مشترک آنها سرنوشت مبهمی خواهد داشت.

آدم های ناکام زیادی وجود دارند که برای ارضای نیاز به قدرت خود در محیط قهر آلود کار شانس چندانی ندارند.

بنابراین چیزی را که در جای دیگر نمی توانند بیابند، در زندگی مشترک خود دنبال می کنند!

زنان کتک خور غالباً قربانی شوهران بی قدرتی می شوند که از زن خود چیزی را می خواهند که در بیرون خانه نمی توانند به آن برسند!


یک محیط کاری خوب که در آن قدرت دارید، و در آن برای کسانی کار می کنید که نمی خواهند شمارا کنار بزنند، تاثیر خوبی بر زندگی مشترک شما می گذارد.

زن و شوهر هایی که نیاز به قدرت در آن ها کم است، تقریباً همیشه با هم می سازند و جور هستند.

قدرت طلبی کم، آنان را به مذاکره متمایل می کند و درون دایره حل نگه می دارد.

چون طرفی که نیاز قدرت او کم است، با ابراز عشق از طرف مقابل، در مقابل قدرت طلبی او مقاومت نمی کند.

قدرتمند جذب قدرتمند می شود. آنها یکدیگر را از دایره حل بیرون می کنند!

زن و ‌‌شوهر قدرتمند در یک رابطه نامطلوب این شعار را سر می دهند: «این زندگی مشترک برای هر دوی ما جای کافی ندارد!»

اما راه حل وجود دارد. دو طرف رابطه با قوت نیاز به قدرت زیاد می توانند روی یک پروژه مشترک کار کنند.

پروژه ای که تلاش و کار روی آن علاوه بر رفع نیاز به قدرت، رابطه را نیز تقویت می کند.

زن و شوهر های موفق زیادی وجود دارند که در یک کار گروهی، چیزی را بنا کردند که به تنهایی شانسی برای موفقیت نمی داشتند.

اگر نیاز به عشق و تعلق خاطر، آنها را به سوی یک هدف مشترک رهنمود کند، تلاش مشترک آنها برای رفع نیاز قدرت، احتمالاً مشکل گشا خواهد بود.

آیا همیشه می خواهید حرف خودرا به کرسی بنشانید! حرف آخر را شما می زنید! دوست دارید هر حرفی که می زنید تایید شود؟
علاقه دارید مالک دیگران باشید!

اگر پاسخ شما به این سوالات مثبت است، نیاز به قدرت در شما زیاد است.

⭕️ قوت نیاز به عشق و تعلق خاطر!

معیار اندازه گیری نیاز به عشق و تعلق خاطر آن است که ببینید چقدر دهنده هستید و چقدر گیرنده!

اکثر ما دوست داریم عشق دریافت کنیم. دوست داریم دوست داشته شویم! دوست داریم لبخند محبت آمیز دریافت کنیم.

ولی تعداد کسانی که دهنده عشق هستند خیلی زیاد نیست! متوجه نیستیم همانقدر که تشنه محبتیم، دیگران هم این تشنگی را حس می کنند! 

البته باید بدانیم که نمی‌توانیم‌ از طرف مقابل بیش از آنچه می تواند عشق بدهد و در ژن هایش نوشته شده، دریافت کنیم!

مشکل زمانی رخ نشان می دهد که به ازاء مقدار عشق و محبتی که ارائه کردیم، دریافت کافی نصیبمان نمی شود.

قوت و شدت این نیاز در همه یکسان نیست و دانستن این حقیقت می تواند از سوء تفاهم ها پیشگیری کند.

برای سنجش میزان شدت نیاز به عشق و تعلق خاطر، بررسی کنید که چقدر اهل دادن عشق هستید و چقدر اهل گرفتن عشق!

تعلق خاطر را با دقت بررسی کنید.
آیا حاضر هستید به اِزای دریافت حال خوب با حضور فرد دیگر، حال خوب را در وجود او ایجاد کنید؟

رابطه جنسی و عشق را با هم اشتباه نگیرید. اگر رابطه جنسی نباشد، حاضر هستید با طرف مقابل دوست باشید؟!

اگر جواب مثبت است، تعلق خاطر در وجود شما هست.

⭕️ دایره حل!

دایره فرضی بزرگی را روی کف اتاق تان تجسم کنید. سپس با طرف مقابل تان که قصد حل اختلاف با او را دارید، داخل آن دایره بنشینید!

چه همسر، چه همکار، چه فرزند، چه پدر و چه مادر!

در این دایره ی حل، سه چیز وجود دارد: شما، طرف مقابل و خود رابطه.

توجه داشته باشید که شما بر اساس تفاوت قوت نیاز هایتان، مواضع مستحکمی اتخاذ کرده اید.

ولی این مواضع آنقدر مستحکم نیستند که نخواهید وارد دایره حل شوید.

وقتی وارد دایره حل شدن را قبول می کنید، قبول کرده اید که رابطه مشترک شما از خواسته فردی شما مهم تر است.

وقتی وارد دایره حل می شوید، هردو با نظریه انتخاب آشنا هستید.

شما می دانید که اگر به یکدیگر زور بگویید، ممکن است شخص ضعیف تر از دایره حل بیرون بیفتد! یا خودش بخواهد که از دایره خارج شود.

وقتی در دایره قرار ندارید حق مذاکره ندارید و فقط می توانید با هم جر و بحث کنید!

شما به این دلیل وارد این دایره شده اید که می دانید وقتی یک نفر یا هردو نفرتان بیرون از آن هستید، مشکلات رابطه ای شما حل نشده باقی می ماند.

رابطه مشترک شما مجروح شده و خونریزی دارد؟!

این جراحت مرگبار نیست. ولی اگر وارد دایره حل نشوید، خونریزی ادامه پیدا می کند و آرام آرام به سمت مرگ رابطه پیش می روید.

درمورد پول باهم مشکل دارید؟! احتمالا" دلیل آن هم این است که نیاز به بقا در یکی از شما بیشتر از دیگری است.

ولی معنای این تفاوت آن نیست که شما نمی توانید باهم مذاکره کنید. هردو می دانید جرو بحث و سرزنش یکدیگر سودی ندارد.

شما باید در دایره حل بمانید و حرف بزنید!

ببینید چه قدر حاضر هستید از مجروح کردن یا کشتن رابطه مشترک خود پرهیز کنید!

⭕️ واقعیت درمانی و شخصیت!

مشاورانی که واقعیت درمانی می کنند، یعنی از تئوری انتخاب برای درمان استفاده می کنند،
خیلی سریع سراغ روابط مشکل دار آدم ها در زمان حال می روند و نیازی به استفاده از دارو حس نمی کنند.

در واقعیت درمانی تلاش می شود آنچه که خواسته واقعی مراجعه کننده است نمایان شود و کار جدیدی که خود او می تواند برای بهبود اوضاع انجام دهد مشخص شود.

البته پذیرش نظریه انتخاب در فرهنگی که همه آدم ها عوامل بدبختی را ناشی از رفتار دیگران می دانند سخت است.

ولی واقعیت این است که وقتی کنترل خود را به دست می گیریم و رفتارمان را تغییر می دهیم، تاثیرات مثبت آن را در روابط زناشویی، خانوادگی، تحصیلی و شغلی می بینیم.

ولی شیوه ارتباط برقرار کردن با دیگران و یا به عبارت دیگر «شخصیت»، تا حدودی در ژن های ما نوشته شده است.

برخی انسان ها نیاز شدیدی به کنترل دیگران دارند که در ژن های آنها نهفته است.

تفاوت های شخصیتی به پنج نیاز اساسی یا ژنتیکی برمی گردد که از فردی به فرد دیگر شدت و ضعف متفاوتی دارند.

بعضی از آدم ها نیاز شدیدی به عشق و تعلق خاطر دارند. برخی دیگر نیاز شدیدی به قدرت و دیده شدن و برخی دیگر به آزادی انتخاب.

تفاوت شخصیتی مردم، حتی تفاوت های شخصیتی خواهر و برادر ها حیرت آور است! بسیاری از زن و شوهر ها هم شخصیت بسیار متفاوتی دارند.

بعضی از آدم ها خونگرم، معاشرتی، خوشبین، آزادمنش و عاشق تفریح هستند و عده ای آرام، ساکت، محافظه کار، بدبین و غمگین .
این تفاوت ها انتها ندارند!

تفاوت شخصیتی برخی، مکمل یکدیگرند و باعث ارتقاء روابط شان می شود.

ولی در همسران اگر این تفاوت ها زیاد باشد، دردسر آفرین است!

ریشه ژنتیک این تفاوت های واقعی و آموزش آن به مراجع، اساس واقعیت درمانی است.

⭕️ کمک ام کن. من خودم را افسرده کردم!

افسرده کردن خود یک نوع کمک خواهی بدون التماس است. بسیاری از آدم ها به رغم رنج و عذاب شدید این کار، آن را برای کنترل کردن دیگران انتخاب می کنند.

ما دوست نداریم دیگران مارا آدم های بی عرضه ای بدانند. چرا که با نیازمان به قدرت مغایرت دارد.

به همین دلیل در بسیاری مواقع برای کمک گرفتن، افسرده شدن را انتخاب می کنیم و رنج و عذاب آن را برخود هموار می کنیم.

کسانی که با نظریه انتخاب آشنا هستند می دانند که در رفتار انسان ها مؤلفه احساس وجود دارد که به طور غیر مستقیم قابل انتخاب شدن است.

بسیاری از اطرافیان ما با انتخاب احساس بدبختی و افسردگی سعی در کنترل دیگران دارند. سعی در کنترل ما دارند.

اگر همزمان با این که نمی‌گذاریم مارا با افسرده کردن خود کنترل کنند، به حال آنها دل بسوزانیم، می فهمند انتخاب هایی بهتر از افسرده کردن خود هم دارند!

کسانی که افسردگی را انتخاب می کنند بیمار روانی نیستند و شیمی مغز آنها اشکال ندارد. اگرچه شیمی مغزشان نسبت به زمانی که شاد بودند فرق کرده است.

افسرده کردن را در طفولیت یاد می گیریم و در مواقع لزوم در طول زندگی از آن استفاده می کنیم که ابزار موثری است.

فقط وقتی درد و رنج این انتخاب شدید می شود و خیلی طول می کشد، متوجه می شویم اشکالی در کار است.

در اثر انتخاب غیر موثر و رفتار غیر موثر، مثل افسرده کردن شدید، احساس بد ایجاد می شود و در فیزیولوژی بدن، شیمی مغز تغییر می کند.

در نظام علت و معلولی، برای برگرداندن شیمی مغز به حالت عادی، می بایست تغییر رفتار انجام شود.

ولی بعضی از ما مستقیماً توسط دارو به شیمی مغز حمله می کنیم! 

به ظاهر حالمان خوب می شود. ولی چون علت اصلی را علاج نکرده ایم، این حس خوب فقط با دارو باقی می ماند.

داروها لذت آورند، ولی شادی آفرین نیستند!


برای شاد بودن به آدم ها نیاز دارید نه داروها!

⭕️ یک رفتار فطری: عصبانی کردن خود!

عصبانیت درون ژن‌های ما به ودیعه گذاشته شده و به زنده ماندن ما کمک می کند.
هر وقت نمی‌توانیم تصویر مهمی را در دنیای کیفی خود به واقعیت تبدیل کنیم ، به عصبانیت رو می آوریم.

البته عصبانی کردن خود یک انتخاب همیشه مؤثر نیست. خیلی از مواقع اگر روی آن اصرار بورزیم، درخواهیم یافت که اوضاع بدتر خواهد شد.

وقتی برای کنترل بزرگسالانی که آنها نیز خودشان را عصبانی می‌کنند، به عصبانیت متوسل شویم، به ندرت به خواسته‌هایمان می رسیم.

انسان ها برای مهار عصبانیت از افسرده کردن خود استفاده می کنند!

یکی از قوی ترین روش هایی که انسان برای مهار عصبانی کردن خود پیدا کرده است، افسرده کردن خود است. هرچند خود او این را نداند.

مهار عصبانی کردن خود خیلی انرژی می برد. ولی افسرده کردن می تواند به سرعت انجام شود.

افسرده کردن خود جلوی بسیاری از خشونت های زناشویی، خانوادگی و اجتماعی را می‌گیرد .

اگرهنگام ناکامی، خودمان را افسرده نکنیم، خیابان ها و خانه ها مناطق جنگی خواهند شد!

اگر حتی عده کمی از بزرگسالانی که از کوره در رفتن را انتخاب می کنند، خود را افسره می‌کردند، انسان ها حال و روز بهتری داشتند.
افسرده کردن خود، در بسیاری موارد رفتار موثر تری است!

ولی برخی از ما زندگی را وقف این رفتار می کنیم و آنقدر ادامه می دهیم تا به کمک و مراقبت دیگران احتیاج پیدا می کنیم .

این آدم ها براثر انتخاب خود چنان زمین گیر و بی تحرک می شوند که از کار و زندگی می افتند.

غافل از اینکه خودشان این رفتار را انتخاب کرده اند.

⭕️ رفتار کردن چهار مؤلفه دارد!

انسان از گهواره تا گور فقط می‌تواند رفتار انجام دهد.
تمام رفتارهای هوشیارانه یعنی رفتارهایی که با ارضای نیازهای اساسی رابطه مستقیم دارند، رفتارهای انتخابی هستند .

انسان ها به نحوی رفتار می‌کنند که بیشترین و مؤثرترین کنترل را بر زندگی خود داشته باشند .

کنترل موثر در نظریه انتخاب به این معناست که بتوانیم طوری رفتار کنیم که عکس های درون دنیای کیفی خود را به شکل معقولی در واقعیت ببینیم.

رفتار کردن چهار مؤلفه دارد.
اولین مؤلفه آن فعالیت است، مثل راه رفتن و خوردن. مؤلفه دوم رفتار تفکر است، همواره در هنگام انجام رفتار در حال فکر کردن هستیم.
سومین مؤلفه در حین انجام یک رفتار احساس است، هر وقت رفتاری انجام می دهیم چیزی را احساس می کنیم ،شادی ،عصبانیت، آرامش.
و مؤلفه چهارم فیزیولوژی بدن یا حالت بدن ماست. مثل تنفس کردن، ضربان قلب و شیمی مغز که در فرآیند انجام رفتار اتفاق می افتد.

این چند مؤلفه با هم کار می‌کنند.
برای همین در نظریه انتخاب نام "رفتار کلی" را بر می گزینیم تا تاکید بر این بخش های مهم رفتار داشته باشیم.

وقتی این مطلب را می خوانید، رفتاری در حال انجام است:

🎈 چشمان شما مشغول فعالیت دنبال کردن کلمات هستند.                                                   

🎈 فکر می کنید. وگرنه مفهوم کلمات را درک نمی کردید.

🎈 اگر مطالب به نظر شما جالب بیاید احساس شادمانی و در غیر این صورت احساس کسالت دارید.
🎈 و بالاخره در هر کدام از این حالت‌ها ضربان قلب شما تغییراتی خواهد کرد، تنفس شما هم همینطور. یعنی فیزیولوژی بدن شما با انتخاب رفتار مطالعه متن، تغییرات دارد.

تمام رفتارهای انسان شامل این چهار مؤلفه است : عمل، فکر، احساس، فیزیولوژی

هیچ کس نمی تواند مستقیماً تصمیم بگیرد که یک احساس خوب داشته باشد. 

انتخاب حس خوب مثل انتخاب انجام یک عمل(مثل تنیس بازی) یا انتخاب یک فکر (مثل بازی شطرنج) نیست.

ولی اگر مفهوم رفتار کلی را بپذیریم، قبول می‌کنیم که چهار مؤلفه رفتار، شامل عمل، فکر، احساس و فیزیولوژی ، جدایی ناپذیرند.

قبول خواهیم کرد اگرچه روی احساس مان کنترل مستقیم نداریم، ولی با کنترل روی عمل و فکر به طور غیر مستقیم روی احساس و حتی روی فیزیولوژی بدنمان کنترل زیادی داریم.

⭕️دنیای کیفی!

آدم هایی که اعتقاد به کنترل دیگران دارند و فکر می‌کنند که حق دارند مردم را مجبور کند طبق میل آنها رفتار کنند، معمولاً عکسی را در دنیای کیفی خود جای می‌دهند که از محدوده رابطه فراتر رفته و عملاً به مالک شدن بر دیگری کشیده می شود .

چنین عکسی یک فاجعه ی رابطه ای به دنبال خواهد داشت و زمینه ساز ناامیدی ، عصبانیت و اختلاف می‌شود.

برای آدم های قدرتمند، تحمل دنیای کیفی آدم هایی که قدرت کمتری دارند خیلی سخت است!

کودکان اولین کسی را که احتمالاً در دنیای کیفی خود وارد می‌کنند مادر است، زیرا در کنار مادر حال خوب دارند.
مادر تمام تلاش خود را برای آرام کردن فرزند خود به عمل می‌آورد.

ولی وقتی کودک وارد مدرسه می شود، معلم و والدین به هم ملحق می‌شوند و کودک را وادار به انجام کارهای بزرگ می کنند که خود مایل به انجام دادن آن کارها نیست!

پدر و مادرها اگر توقعات رو به افزایش خود از بچه‌ها را با عشق و تشریح و توضیح علت آن همراه کنند و با مقاومت فرزندان کنار بیایند، کارها خوب پیش خواهد رفت.

توصیه تئوری انتخاب، به خانواده هایی که فرزند نوجوان در خانه دارند:

به اعمال فرزندان نوجوان خود خیلی توجه کنید، ولی به گفته های آنها چندان توجه نکنید!

البته این کار همیشه آسان نیست. ولی اگر با دنیای کیفی آشنا باشید و بدانید که با تهدید و تنبیه، موقعیت خود را در دنیای کیفی فرزندانتان به خطر می اندازید، تشویق خواهید شد این کار را یاد بگیرید.

ناتوانی ما در کنار آمدن با کسانی که در دنیای کیفی ما جا دارند، کار را خیلی دشوار می کند.

ترشح هورمون های رشد در نوجوانی، جنگ قدرت والدین و فرزندان را باعث می شود. حتی فرزندانی که قبلاً سر به راه بودند!

گاهی اوقات رابطه والدین و فرزندان در این دوران لطمات سختی می‌خورد. چرا که نوجوانان در طول روز با مشکلات فراوانی مواجه هستند و بیش از هر زمان دیگری به حضور والدین در دنیای کیفی خود نیاز دارند.

پدر و مادرهایی که با تئوری انتخاب آشنا هستند، سعی می‌کنند جایگاه خود را در دنیای کیفی نوجوانان حفظ کنند.

هرچه رفتارمان باعث شود یک شخص، یک چیز یا یک عقیده در دنیای واقعی با شخص، چیز یا عقیده در دنیای کیفی هماهنگ شود،
آن رفتار احساس بسیار خوبی در ما ایجاد خواهد کرد.

ذهن ما در طول روز دائماََ تصاویر دنیای کیفی و مطلوب را مرور می کند و رفتار ما چنان تنظیم می شود تا این تصاویر در دنیای واقعی به وقوع بپیوندد.

خانه و باغی که برای خریدن آن پول پس انداز می کنیم، شغلی که برای داشتنش آموزش می بینیم، مرد یا زنی که برای ازدواج با او برنامه ریزی می کنیم،

این تصاویر را دائماََ در ذهن خود می بینیم.

اگر متهمی بنا به دلایلی در دنیای کیفی هیأت منصفه یک دادگاه جا داشته باشد، هیأت منصفه توجه چندانی به شواهد نکرده و ممکن است او را تبرئه کند!

متهمان در دادگاه لباس آراسته می پوشند و به دادگاه و هیأت منصفه احترام می گذارند، تا در دنیای کیفی آنها جایی داشته باشند.

ما در جریان ارضای نیازهای خود پیوسته برای خودمان دنیای کیفی خلق می کنیم.

وقتی قدرت طلب هستیم، عقاب را وارد دنیای کیفی خود می کنیم.
وقتی آزادی بر تصاویر درون دنیای کیفی حاکم است، قایق بادبانی کوچک در پهنه دریاچه تصویر دلخواه است.

البته، بعضی عکس ها با وجود اینکه دیگر نیازی را ارضاء نمی کنند، همچنان در دنیای کیفی باقی می مانند. زیرا قبلاََ یک یا چند نیاز را به شدت برآورده کرده اند.

کنارگذاشتن آنها از دنیای کیفی به شدت دردناک است.

در دنیای مطلوب بسیاری از دانش آموزان جایی برای معلم، همکلاسی و تکلیف مدرسه نیست!

معلمان و مدیر مدرسه هرچه بیشتر سعی می کنند با استفاده از تهدید و تنبیه، انجام تکالیف مدرسه را اجبار کنند، دانش آموزان بیشتر مقاومت می کنند و بر آنچه در دنیای کیفی شان هست متمرکز می شوند!

به واسطه عملکرد معلم ها و اولیاء و استفاده از تئوری انتخاب و با ایجاد رابطه مناسب، ارضاء نیازهای دانش آموزان در مدارس صورت می پذیرد و معلم، کارکنان مدرسه و همکلاسی ها و بعد از آن تکالیف مدرسه وارد دنیای مطلوب آنها می شود.

همه ما به آدم‌های شاد و حمایتگر در دنیای کیفی خود نیاز داریم. اگر والدین و معلمان این نقش را برای ما ایفا نکنند، ممکن است افراد دیگر با سوءنیت جایگزین شوند!

بسیاری از اولیاء، معلمان و رؤسا نمی‌دانند که دیگران چقدر به گرم بودن، مهربانی و حمایتگر بودن آنها نیاز دارند .

و این کار خیلی سختی نیست. چند دقیقه توجه در روز اعجاز می کند!

اگر به اعتماد بیشتر در زندگی مشترک تان با همسر نیاز دارید، بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که محتوای دنیای کیفی و همینطور ترس ها و نگرانی های خود را با همسرتان در میان بگذارید.
طبق نظریه انتخاب ، اگر این اتفاق نیفتد، در بسیاری از زندگی‌های مشترک ترس و نفرت موج می‌زند.
این ترس و نفرت با حمله‌ی ناآگاهانه یک طرف به دنیای کیفی طرف مقابل شروع میشود.

⭕️ نیاز به قدرت و دیده شدن

اولین بار در دوران طفولیت اسیر نیاز به قدرت و دیده شدن می شویم. وقتی می بینیم پدر و مادر یا دیگران به خواسته های ما توجه می کنند.

در نوجوانی هر کاری را بر اساس سلسله مراتب قدرت انجام می دهیم.

تا پایان عمر برای موقعیت اجتماعی، خانه بزرگتر، لباس فاخر، نمره چشمگیر، ثروت، نژاد، آمار بینندگان برنامه تلویزیونی و خلاصه هر چیز دیگری تلاش می کنیم.

در جامعه مبتنی بر نظریه انتخاب که در آن کنار آمدن با دیگران مهم است، زورگویی به دیگران کمتر اتفاق می افتد.

پزشکی که جان انسانی را نجات می دهد، معلمی که به دنبال موفقیت شاگرد خود است، مهندسی که ساختمانی را طراحی می کند و می سازد،
همگی احساس قدرت و ارزشمندی می کنند و در عین حال به دیگران کمک می کنند.

اگر نیاز به قدرت به درستی برآورده نشود، زورگویی جانشین آن خواهد شد.

⭕️ نیاز به بقا

تمام موجودات زنده از لحاظ ژنتیکی طوری برنامه ریزی شده اند که برای بقای خود تلاش کنند.
خوردن، آشامیدن، دوری کردن از خطر، تولید مثل و... بین تمام موجودات زنده مشترک است.

گرچه در بین انسانها، رفتارهای خاص دیگری برای حفظ بقا انتخاب می شود.
مانند ورزش کردن، رژیم لاغری، انجام آزمایش های دوره ای.

 تئوری انتخاب نیاز به بقا را نیاز قدیم می نامد و چهار نیاز دیگر را نیازهای جدید. نیاز به زنده ماندن  قبل از دیگر نیازها در وجود آدمی قرار داده شده است.

⭕️ نیاز به عشق و احساس تعلق

عشق ورزیدن، دوست داشتن و دوست داشته شدن در ژن های آدمی قرار گرفته است.
در تمام طول عمر به دنبال برآورده شدن این نیاز هستیم.

ژن های ما برای عشق ورزیدن، یک نفر را می خواهند. مهم نیست آن یک نفر چه کسی است!

اگر عشق خود را از کسی دریغ کردید، ژن های او دنبال فرد دیگری می روند!

دوست داشتن های افراطی بین عشاق یا اعضای خانواده شوربختانه احساس تملک ایجاد می کند.

دوستان خوب می توانند یک عمر به دوستی خود ادامه دهند. زیرا فکر تسلط بر دیگری را در مخیله خود راه نمی دهند.

عشق و دوستی خیابان دو طرفه اند. وقتی به عشق و دوستی فکر می کنیم، بیش تر گرایش داریم دریافت کننده باشیم تا ارائه کننده!
می پرسیم: " دوستم داری؟ "...!

تئوری انتخاب می گوید دست از کنترل دیگران برداریم و عشق ورزیدن را خود آغاز کنیم.

تئوری انتخاب یک رویکرد روانشناختی است و بر این اساس عمل می کند که انگیزه درونی محرک اصلی فعالیت های انسان است. این انگیزه ها وقتی تقویت می شوند که نیازهای ژنتیک بیشتری برآورده شوند.

رفتارهای هر انسان، انتخاب‌های او برای ارضای نیازهایش است.

این رفتارهای هدفمند بیش‌تر از انگیزه‌های درونی ریشه می‌گیرند تا عوامل و محرک‌های بیرونی.

این دیدگاه در بردارنده این مضمون است که رفتار ما در هر زمان بهترین تلاش ما برای کنترل دنیای پیرامونمان و نیز خودمان به عنوان بخشی از این دنیا است، بنابراین ما همواره به گونه‌ای رفتار و انتخاب می کنیم که به بهترین نحو از نظر خودمان نیازهایمان را برآورده کنیم.

طبق این دیدگاه رفتار هر شخص در هر مقطع زمانی بهترین تلاش وی برای ارضای نیازهایش است. اگرچه شاید این تلاش در واقع مؤثر و مفید نباشد، ولی در عین حال بهترین تلاش او است و به همین دلیل روش‌های واقعیت‌درمانی سعی دارد مراجعان را یاری نماید تا از این جنبه که آیا رفتاری که اکنون انتخاب کرده‌اند نیازهایشان را برآورده می‌کند یا خیر و نیز این‌که آیا به خواسته‌هایشان رسیده‌اند یا نه و این که آیا این رفتارها مسئولیت پذیرانه اند یا مسئولیت گریزانه، رفتارهای خود را ارزیابی نمایند....

شاید این سوال در ذهن مخاطبین نقش ببندد که یک نظریه روانشناختی چگونه می تواند در مسیر یادگیری و آموزش به کار آید و مباحث این رویکرد که عمدتا" در روابط انسانی متمرکز است، در راستای پرورش انسانهای کارآمد و توانمند در عرصه علوم فنی، تجربی و علوم انسانی و هنر چه کارکردی خواهد داشت.


دکتر ویلیام گلاسر، متولد سال ۱۹۲۵ در شهر اوهایو آمریکا و فوت شده در سال ۲۰۱۳ ، یک روانپزشک بین المللی بود. او تئوری انتخاب را به دنیا معرفی کرد و طی ۵۰ سال گذشته اثرات پربار این نظریه در حوزه‌های مختلف آشکار گردید. این اثرات علاوه بر قلمرو سلامت روان در چهار بخش روابط معلم و شاگرد، روابط بین زن و شوهر، روابط والدین و فرزندان و همینطور روابط کارفرما و کارمند گسترده شد و به صورت ویژه در هر حوزه مورد کنکاش و پژوهش قرار گرفت.

آموزش دادن و یادگیری در بهترین شرایط هم کار دشواری است. چه رسد به اینکه یادگیرنده در شرایط روحی نامناسبی قرار داشته باشد. تمرکز روی آموزش بدون در نظر گرفتن شرایط کلی و محیطی که یادگیرنده در آن قرار دارد کاری عبث و بی نتیجه است.

برخی مخاطبین این نوشته پرداختن به مقوله خانواده و ازدواج و روابط والدین و شرایط کاری پدر و مادر خانواده به عنوان کارفرما و یا کارمند را کم اثر در یادگیری فرزندان، دانش آموزان و هنر آموزان می دانند. ولی اعتقاد ما بر این است که بهترین بازدهی ذهنی و تاثیر عمیق و ماندگار یادگیری زمانی اتفاق می افتد که تمرکز و آرامش ذهنی وجود داشته باشد و این ممکن نیست مگر آن که بیشترین نیازهای ژنتیک و اساسی ما بر آورده شده و اصطلاحا" حال خوب در وجود یادگیرنده حس شود.


تئوری انتخاب با اشاره مستقیم به شرایط سخت و ناگواری که هر انسان در زندگی تجربه می کند توضیح می دهد که نیاز نیست قربانی گذشته و یا محیط خود باشیم. راه رهایی از تهدیدهای بیرونی و گام‌های منتهی به آزادی درونی به طرز عجیبی دست یافتنی است. البته گام نهادن در این راه شهامت و اعتماد می خواهد. هر تغییری در شیوه تفکر تجربه ای جدید و شگفت آور است.

برای دیدن پست های گروه بندی شده

کلیک کنید